Read More

हितगूज

आजची पोस्ट खास मैत्रिणींसाठी आणि त्या मित्रांसाठीही ज्यांना आपल्या मैत्रिणीची, बायकोची, आईची, बहिणीची, मुलीची काळजी आहे.

मी आता पंचेचाळीस वर्षांची आहे. माझ्या आईच्या माहेरी डायबेटिसची स्ट्राँग हिस्टरी आहे. अनेक वर्षं स्थिर असलेलं माझं वजन गेल्या वर्षभरात ५-६ किलो वाढलं आहे. शिवाय केसही गळत होते आणि कधीही झोप येत होती. म्हणून काही वैद्यकीय तपासण्या करून घेतल्या. त्यात शुगर, कोलेस्टरॉल, थायरॉईड या सगळ्या टेस्टचे रिपोर्ट नॉर्मल आले. पण जी टेस्ट नॉर्मलच असणार याची खात्री होती ती म्हणजे हिमोग्लोबिन, ती नॉर्मल नव्हती. माझं हिमोग्लोबिन चक्क कमी झालेलं आहे. उत्तम आहार घेऊनही ते कमी झालं आहे. आजतागायत फक्त एकदा हिमोग्लोबिन कमी झाल्याचं मला आठवतंय. याचं कारण म्हणजे प्री-मेनोपॉजल बदल असावेत.

Read More

कुडते-कुर्ती

तसं बघायला गेलं तर महाराष्ट्रातल्या स्त्रियांचा पारंपरिक पोशाख म्हणजे साडी आणि परकर पोलकं. मला आठवतंय आम्ही बीडला राहायचो तेव्हा शाळेतल्या तसंच नात्यातल्या मुलींना परकर पोलक्यात बघायची सवय होती. आणि लहानपणापासून मी हे कधीही घालणार नाही असंही मनोमन ठरवलेलं आठवतंय. सुदैवानं आई आणि बाबांनी लहानपणापासून उत्तम कपडे घालायला शिकवलं. बाबा तर पुण्याला गेले की स्कर्ट किंवा फ्रॉक आणायचे. आईसुद्धा टेलरकडून छानसे फ्रॉक किंवा पिनाफोर शिवून घ्यायची. मी अकरावीत गेल्यावर कॉलेजला जाणार म्हणून आईबाबांनी खास पुण्याहून २-३ फ्रॉक, २ स्कर्ट, २-३ पँट आणि १ लखनवी सलवार-कमीज आणलं होतं.

Read More

कपाट लावणं

कपड्यांची कपाट आवरायची म्हटलं की अंगावर काटा येतो, हो ना? याचं कारण असं आहे की आपण कपडे भाराभर घेत असतो. त्यांचे तसेच ढीग करत असतो. मग वेळ होईल तसे ते जमतील तसे लावत असतो. मीही पूर्वी असंच करत असे. पण आता गेली काही वर्षं मी महिन्यातून एकदा कपाट आवरायची सवय लावून घेतली आहे.

कपड्यांचं कपाट रेडीमेड विकत घेताना किंवा बनवून घेतानाही ते आपल्या सोयीनं बनवून घ्यावं. म्हणजे आपण कुठल्या प्रकारचे कपडे वापरतो, त्या कपड्यांच्या घड्या कशा असतात, त्यांची जाडी कितपत असते यासारख्या गोष्टींचा विचार करावा. माझं स्वतःचं मत असं आहे की कपाटात कप्पे जास्त मोकळे ढाकळे ठेवावेत म्हणजे आपल्याला त्यात हवे तसे कपडे लावता येतात.

Read More

पाय टाकुनी जळात बसला असला औदुंबर (भिलवडी, औदुंबर, इस्लामपूर)

सांगली-मिरजची भटकंती करायची ठरवली तेव्हाच इस्लामपूरला जायचं मनात होतंच. याचं कारण फेसबुकवरून ओळख झालेले चित्रकार अन्वर हुसेन हे इस्लामपुरात राहतात. हायवेवरून पेठ नाक्याला सांगली रस्त्याला वळलं की आधी इस्लामपूरच लागतं. तेव्हा परतीच्या प्रवासात इस्लामपूर करायचं हे नक्की ठरलेलं होतंच. इस्लामपूरबरोबर चितळ्यांमुळे प्रसिद्ध पावलेलं भिलवडी आणि त्याजवळच असलेलं औदुंबरही करावं असं ठरवलं होतं.

सांगलीहून परत निघाल्यावर इस्लामपूरच्या आधी भिलवडी लागतं. त्यासाठी मुख्य रस्त्यावरून थोडं आत वळावं लागतं. पण भिलवडीच्या रस्त्यावर वळलो आणि जागोजागी समृद्धीच्या खुणा दिसायला लागल्या. रस्त्याच्या दुतर्फा उसाची हिरवीगारं शेतं, मधूनमधून केशरी झेंडूच्या फुलांनी बहरून गेलेली शेतं, जागोजागी दिसणारी तळी यामुळे हा परिसर डोळ्यांना सुखावणारा होता. भिलवडीला चितळ्यांचा दुग्धव्यवसायाचा मोठा प्रकल्प आहे हे तर सगळ्यांनाच माहीत आहे.

Read More

अभिजात मिरज

DSC_0222

 

सह्याद्री भटकंतीसाठी सांगलीला जायचं ठरलं तेव्हा अर्थातच मिरज त्यात होतंच. कारण एक तर सांगली आणि मिरज ही जोड शहरं किंवा जुळी शहरं आहेत आणि दुसरं म्हणजे मिरजेला प्रचंड मोठा सांस्कृतिक वारसा आहे. इथे स्ट्रिंग इन्स्ट्रुमेंट्स म्हणजेच तारवाद्यं किंवा तंतुवाद्यं बनवण्याचे कारखाने आहेत. शिवाय किराणा घराण्याचे अध्वर्यू अब्दुल करीम खान यांची ही कर्मभूमी. म्हणूनच मिरजला जायचं या कल्पनेनं अक्षरशः हुरळून गेले होते.

Read More

संस्थानिकांची, उद्योजकांची आणि नाटककारांची सांगली

सह्याद्री भटकंतीतला दुसरा टप्पा ठरवला होता सांगली-मिरज-इस्लामपूर. सांगली आणि मिरज हा सगळ्याच दृष्टीनं संपन्न भाग. चांगलं हवामान, चांगलं पाऊसमान या नैसर्गिक देणगीमुळे सांगली जिल्हा सतत हिरवागार दिसतो. एक्स्प्रेस हायवेवरच्या पेठ फाट्यावरून डावीकडे वळलं की सांगलीचा रस्ता लागतो. सध्या पावसामुळे रस्ता खराब झालेला आहे. पण आजुबाजूला सगळं इतकं हिरवंगार आहे की त्याकडे फारसं लक्ष जात नाही. कृष्णा आणि वारणा या दोन नद्या सध्या दुथडी भरून वाहताहेत. त्यामुळे जागोजागी भरलेली पाण्याची तळी, हिरवीगार उसाची शेती, दुतर्फा मोठमोठ्या पारंब्यांनी चव-या ढाळणारी वडाची मोठी झाडं, अधूनमधून दिसणारी बहरलेली, केशरी रंगानं न्हाऊन निघालेली झेंडूची शेतं या सगळ्यामुळे सांगलीकडे जातानाचा प्रवास रम्य होऊन जातो.

सांगली हे पटवर्धनांचं गाव. पटवर्धन हे इथले संस्थानिक. सांगलीत प्रवेश करताना आधी लागते ती सांगलीवाडी. थोडक्यात गावाबाहेरची सांगली. या सांगलीवाडीत आपण प्रवेश करतो तो ब्रिटिश काळात बांधण्यात आलेल्या आयर्विन पुलावरून. हा पूल १९२७ तो १९२९ या दोन वर्षांच्या कालावधीत बांधला गेला. आणि त्यावेळी हा पूल बांधायला ६ लाख ५० हजार रूपये खर्च आला होता. तत्कालीन व्हॉइसरॉय आणि गव्हर्नर जनरल आयर्विनच्या हातानं पूलाचं उद्घाटन झालं. या पुलाचे आर्किटेक्ट, कॉन्ट्रॅक्टर तसंच सल्लागार हे तिघेही चित्पावन ब्राह्मण आहेत! आयर्विन पुलावरून आता जड वाहनांच्या वाहतुकीला बंदी आहे.

Read More

पुरेपूर कोल्हापूर

 

मी यापूर्वीही अनेकदा कोल्हापूरला गेले आहे. कोल्हापूर हे पश्चिम महाराष्ट्रातलं अतिशय सुबत्ता असलेलं शहर. मोठ्या शहराबरोबरच लहान गावाचं स्वरूप असलेलं. गावात शिरलात कीच तुम्हाला कोल्हापूरच्या अदबशीर संस्कृतीची जाणीव होते. गावात शिरल्या शिरल्या सरळ रस्त्यानं गेलात की पहिल्यांदा ताराराणीचा पुतळा लागतो, पाठोपाठ त्याच रस्त्यावर शाहू महाराज, शिवाजी महाराज असे पुतळे लागतात. कोल्हापूरमध्ये ताराराणी, शाहू महाराज, राजाराम, संभाजी, शिवाजी ही नावं सगळीकडे दिसतात. आपण एका ऐतिहासिक शहरात आलो आहोत याची पदोपदी जाणीव होत राहाते. या शहराला स्वतःचं एक एक खास कॅरेक्टर आहे. गावात जागोजागी जुन्या पद्धतीच्या दगडी, चिरेबंदी वास्तू आहेत. छोट्या छोट्या बंगल्या आहेत. शिवाय रस्त्याच्या दुतर्फा हिरवीगार झाडं आहेत.